DEKLARACJA Z BELÉM W SPRAWIE DIET BOGATYCH W ROŚLINY

Biorąc pod uwagę, że prawie wszystkie kraje określają systemy rolno-spożywcze jako priorytet w zakresie przystosowania się do zmian klimatu (94%) i łagodzenia ich skutków (91%) w swoich krajowo ustalanych wkładach w redukcje emisji (NDC), a także biorąc pod uwagę ogromny potencjał systemów rolno-spożywczych jako rozwiązań klimatycznych, zwłaszcza gdy kraje przedłożą swoją trzecią rundę NDC w 2025 r⁴,

Uznając, że ponad 150 krajów podpisało Deklarację ZEA z COP28 w sprawie zrównoważonego rolnictwa, odpornych systemów żywnościowych i działań w dziedzinie klimatu, aby przejść od praktyk emitujących większe ilości gazów cieplarnianych do bardziej zrównoważonych podejść do produkcji i konsumpcji⁵,

Uznając, że diety bogate w rośliny są powszechnie kojarzone z niższym ryzykiem przedwczesnej umieralności i zapewniają ochronę przed chorobami niezakaźnymi⁹,

Zwracając uwagę, że w raporcie IPCC 2022 dotyczącym łagodzenia zmian klimatu stwierdzono, że „zbilansowane diety” to takie, które zawierają gruboziarniste zboża, rośliny strączkowe, owoce i warzywa oraz orzechy i nasiona¹⁰,

Odnotowując, że Program Środowiskowy ONZ¹¹ stwierdza, że roślinne źródła białka, takie jak fasola, groch i soczewica, mogą zaspokoić potrzeby żywieniowe większości zdrowych osób dorosłych i zmniejszyć indywidualny ślad węglowy,

Uznając, że niezależny raport poparty przez Program Środowiskowy ONZ określa przejście na dietę bogatszą w rośliny jako jedną z trzech kluczowych dźwigni zmniejszających presję na użytkowanie gruntów, ograniczających utratę różnorodności biologicznej i tworzących bardziej zrównoważony system żywnościowy¹²,

Uznając, że przejście na żywność pochodzenia roślinnego w krajach o wysokim dochodzie daje „podwójną dywidendę” w postaci 61% redukcji emisji gazów cieplarnianych z rolnictwa w tych krajach i sekwestracji dwutlenku węgla odpowiadającej 14-letnim globalnym emisjom rolniczym z ponownie znaturalizowanych uwolnionych gruntów^{13 14},

Uznając, że wiele krajów Globalnego Południa ma bogate w rośliny tradycje żywieniowe, które należy zachować w celu utrzymania bezpieczeństwa żywnościowego, dziedzictwa kulturowego i rdzennej wiedzy¹⁵,

Zwracając uwagę, że lokalna produkcja żywności w małych rozwijających się państwach wyspiarskich, w których tradycyjna dieta od dawna kładzie nacisk na bogatą w błonnik żywność pochodzenia roślinnego, może pomóc w odzyskaniu i przywróceniu zdrowych i odpornych na zmiany klimatu systemów żywnościowych w tych krajach¹⁶, 

Uznając, że uprawa większej ilości żywności do bezpośredniego spożycia przez ludzi, a nie jako paszy dla zwierząt, może zwiększyć dostępność żywności do bezpośredniego spożycia przez ludzi^{17 18 19 20},